Yüzüme Mimikler Ver Sevgilim...

Yüzüme Mimikler Ver Sevgilim…
Gel benimle kadın ol sevgilim,
Bende kaplumbağaları uçmaz sanırdım.
Kanatları kırıktır hani uçurtmaların
Ellerim de eflatundur bazen
-ki bu yüzden, bu griliği sana bulamak isterim
Ama sevgilim dikkat et,
Ben daha hiç pelikan görmedim!

Sana İspanyolca isimler vermek isterim sevgilim
Dilimin döndüğünce replikler yazmak sana,
Uçakların kanadına ateş etmek beraber,
Ve yas tutup düşüşlerine sevişmek seninle…
Anladım sevgilim; boşalınca değil sevişince giriliyor ergenliğe…

Ellerini tutmam garip,
Ellerini tutmam güzel,
ellerin, garipliğim kadar güzel
Ama hayır, bi dur hele
Hayır, sen uçamazsın daha
Henüz bir melek değilsin sen
Ama eş durumundan şair sayılırsın…

İstanbul da bir şehir be!
Ve şiir yazılmayı sen kadar hak eder en az,
Ben, doğruya doğru kayar gibi hissediyorum kendimi
Söyle seni İstanbul’da kim istemez!

Kendimi odamda istiyorum sevgilim,
Odam karbondioksit kokuyor.
Saksımda plastik yunuslar besliyorum
Ve saksım yağmurlar topraklıyor
Bir çocuk görüyorum sevgilim,
Bir çocuk, mazgaldan su içiyor…

Çocukluğum yaşlı geçti benim
Ben sivilcelerimi Alzheimer’dan kaybettim.
Bir yosunun yağmuru andırması kadar uzak,
Ama en az ikisininki kadar ıslak,
Bir o kadar siyah,
Bir o kadar parlak…
Kutularca Bonibon yutup intihar etmek istiyorum!

Bir çocuk,
Bir şair,
Bir intihar…

Ben ölüme değil, ölümden sonra yaşama inanıyorum!
05:20